وقتی کارخانه ها از کشور دفاع کردند
به گزارش تاکسی مدرن، جنگ اخیر نشان داد آن چه سال ها با عنوان دفاع از تولید داخلی مطرح می شد، تنها یک برنامه اقتصادی نبود؛ تولید ملی در ایام بحران به یکی از مهم ترین پشتوانه های امنیت و پایداری کشور تبدیل شد.
به گزارش تاکسی مدرن به نقل از مهر، بعضی واقعیت ها تنها در ایام بحران خودرا نشان می دهند. همان روزهایی که گردوغبار حوادث کنار می رود و مشخص می شود کدام سرمایه گذاری ها برای آینده یک کشور حیاتی بوده اند. جنگ تحمیلی اخیر یکی از همین بزنگاه ها بود؛ مقطعی که نه فقط توان دفاعی ایران، بلکه ظرفیت اقتصادی کشور هم در معرض آزمونی جدی قرار گرفت. در چنین شرایطی، آن چه بالاتر از هر چیز جلب توجه کرد، استمرار فعالیت بخشهایی از اقتصاد بود که شاید در ایام عادی کمتر مورد توجه افکار عمومی قرار می گیرند. کارخانه هایی که تولید را متوقف نکردند، صنایعی که نیازهای حیاتی کشور را تأمین کردند و شبکه ای از تولیدکنندگان و کنشگران اقتصادی که اجازه ندادند زندگی روزمره مردم با بحران فراگیر مواجه شود. این تجربه بار دیگر نشان داد تولید داخلی فقط یک شاخص اقتصادی نیست؛ قسمتی از زیرساخت اقتدار و امنیت ملی است.
سال هاست توجه به تولید داخلی و تأکید بر ضرورت توجه به این اصل اقتصادی بارها مورد تأکید قرار گرفته است. سال هاست مسؤلان، کارشناسان و کنشگران اقتصادی از ضرورت پشتیبانی از تولید ملی می گویند. سال ها رهبر شهید انقلاب در نامگذاری سال ها، در سیاستهای اقتصاد مقاومتی و در سخنرانی های مختلف، بر تقویت تولید داخلی و کاهش وابستگی به خارج تاکید می کردند. اما واقعیت اینست که اهمیت برخی سیاستها نه در ایام آرام، بلکه در ایام بحران خودرا نشان می دهد؛ جنگ تحمیلی اخیر یکی از همان روزهایی بود که ارزش خیلی از سرمایه گذاری های سالهای قبل را آشکار کرد.
در شرایط عادی، وقتی کارخانه ای افتتاح می گردد، یک خط تولید توسعه می یابد یا یک محصول داخلی جایگزین نمونه خارجی می شود، شاید بخش زیادی از جامعه آنرا فقط یک اتفاق اقتصادی تلقی کنند؛ موضوعی در رابطه با اشتغال، رشد اقتصادی یا افزایش درآمد. اما هنگامی که کشور با یک بحران امنیتی یا نظامی رو به رو می شود، همان کارخانه و همان خط تولید ناگهان معنایی فراتر از اقتصاد پیدا می کند. در چنین شرایطی تولید به قسمتی از امنیت ملی تبدیل می شود.
تحولات اخیر، دقیقاً چنین تصویری را پیش روی کشور قرار داد. در حالیکه خیلی از مفسرین خارجی تصور می کردند فشار همزمان نظامی و اقتصادی می تواند باعث اختلال جدی در زندگی روزمره مردم شود، واقعیت میدانی مسیر دیگری را نشان داد. فروشگاه ها خالی نشدند، زنجیره تأمین کالاهای اساسی از هم نپاشید، تولید در خیلی از بخش های کلیدی ادامه پیدا کرد و کشور با وجود فشارهای سنگین وارد وضعیت بحرانی مورد انتظار دشمنان نشد.
این اتفاق بالاتر از هر چیز یک پیام روشن داشت؛ قدرت یک کشور فقط به تعداد موشک ها، تجهیزات نظامی یا سامانه های دفاعی آن وابسته نیست. پشت هر قدرت دفاعی، یک قدرت اقتصادی قرار دارد که باید بتواند در شرایط سخت هم به فعالیت خود ادامه دهد.
در سالهای قبل بارها گفته شد که وابستگی اقتصادی می تواند به یک تهدید امنیتی تبدیل گردد. شاید در بعضی مقاطع این هشدار برای قسمتی از افکار عمومی ملموس نبود، اما جنگ اخیر نشان داد که این مسئله تا چه اندازه واقعی است. کشوری که برای تأمین نیازهای حیاتی خود به خارج وابسته باشد، در شرایط بحران نه فقط با فشار اقتصادی بلکه با تهدید امنیتی مواجه خواهد شد. در مقابل، هر میزان که ظرفیتهای داخلی تقویت شده باشد، امکان مقاومت در مقابل شوک ها هم افزایش خواهد یافت.
شاید بتوان مهم ترین موفقیت سالهای تحریم را دقیقاً در همین نقطه جستجو کرد. تحریمها هزینه های فراوانی به اقتصاد ایران تحمیل کردند، اما همزمان یک واقعیت را هم به سیاستگذاران و تولیدکنندگان یادآور شدند؛ این که امنیت اقتصادی را نمی توان وارد کرد. امنیت اقتصادی باید ساخته شود؛ آن هم در کارخانه ها، مراکز تحقیقاتی، واحدهای صنعتی و شرکتهای دانش بنیان.
امروز وقتی از تولید داخلی صحبت می شود، دیگر موضوع فقط ساخت یک کالا نیست. پشت هر محصولی که در داخل کشور تولید می شود، زنجیره ای از دانش، نیروی انسانی، فناوری، سرمایه گذاری و زیرساخت قرار دارد. این زنجیره همان چیزی است که در ایام بحران از کشور پشتیبانی می کند.
به همین دلیل است که تاکید مستمر بر تولید ملی در سالهای اخیر را نمی توان فقط یک سفارش اقتصادی دانست. تجربه جنگ اخیر نشان داد پشتیبانی از تولید در واقع سرمایه گذاری برای افزایش قدرت ملی است. هر واحد صنعتی که به بهره برداری می رسد، هر فناوری که بومی سازی می شود و هر وابستگی ای که کم می شود، در واقع قسمتی از توان کشور برای عبور از بحران های آینده را تقویت می کند.
شاید مهم ترین درس روزهای اخیر همین باشد؛ این که ارزش واقعی تولید داخلی زمانی آشکار می شود که شرایط از حالت عادی خارج می شود. در ایام آرام، کارخانه ها کالا تولید می کنند؛ اما در ایام بحران، همان کارخانه ها امنیت تولید می کنند.
از همین منظر، پشتیبانی از تولید داخلی دیگر فقط یک انتخاب اقتصادی نیست؛ ضرورتی راهبردی برای حفظ استقلال، ثبات و اقتدار کشور است. جهانی که هر روز با بحران های جدید، جنگ های ترکیبی و فشارهای اقتصادی پیچیده تر رو به رو می شود، بالاتر از هر زمان دیگری به کشورها یادآوری می کند که امنیت پایدار بدون اقتصاد توانمند امکان ندارد.
این دوران، یک واقعیت را برای همه روشن تر کرد؛ آن چه در سخت ترین روزها کشور را سرپا نگه می دارد، تنها توان دفاعی نیست. در کنار قدرت نظامی، این توان تولیدی کشور است که اجازه می دهد زندگی ادامه پیدا کند، نیازهای مردم تأمین شود و جامعه در مقابل تکانه های بزرگ مقاومت کند. به همین دلیل، اگر امنیت را دژی مستحکم برای آینده ایران بدانیم، یکی از مهم ترین مصالح سازنده این دژ، تولید داخلی است.
نتیجه مهم این گذار تاریخی این بود که، شاید جنگ اخیر از نظر نظامی به انتها رسیده باشد، اما درسهای آن بازهم باقی است. مهم ترین پیام این تجربه آنست که قدرت یک کشور تنها با توان دفاعی سنجیده نمی شود؛ پشت هر سیستم دفاعی، اقتصادی قرار دارد که باید بتواند در سخت ترین شرایط هم به فعالیت خود ادامه دهد. اگر در سالهای قبل بر پشتیبانی از تولید داخلی، کاهش وابستگی و تقویت اقتصاد ملی تاکید شده است، امروز میتوان آثار عملی آنرا با وضوح بیشتری مشاهده کرد. آن چه در ایام بحران از کشور پشتیبانی کرد، فقط انبارهای کالا یا ذخایر راهبردی نبود؛ بلکه ظرفیت تولیدی بود که طی سال ها شکل گرفته و در لحظه احتیاج به کمک کشور آمد. شاید بنابراین بتوان گفت مهم ترین خط دفاعی هر کشور الزاماً در مرزها قرار ندارد. قسمتی از آن در دل کارخانه ها، شهرک های صنعتی، مراکز فناورانه و واحدهای تولیدی شکل گرفته است؛ جایی که نه فقط کالا، بلکه امنیت، استقلال و قدرت ملی تولید می شود.
منبع: تاكسی مدرن
این پست تاکسی مدرن را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب